Δι’ Ευχών
Το «Δι’ ευχών» (1992) αποτελεί ένα τραγούδι-ορόσημο για τη Χάρις Αλεξίου, καθώς σηματοδότησε τη δραστική ανανέωση του ήχου της και την οριστική της στροφή προς ένα πιο σύγχρονο, έντεχνο-ροκ ύφος. Με την πρωτοποριακή μουσική και ενορχήστρωση του Νίκου Αντύπα και τους αλληγορικούς στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, η Αλεξίου τόλμησε να απομακρυνθεί από τις κλασικές λαϊκές φόρμες που την είχαν καθιερώσει. Η παθιασμένη, σχεδόν ηλεκτρισμένη ερμηνεία της απέδειξε την καλλιτεχνική της ευελιξία και το τραγούδι (μαζί με ολόκληρο τον ομώνυμο δίσκο) γνώρισε τεράστια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία, “σφραγίζοντας” τον ήχο της δεκαετίας του ’90.
Στοίχοι
Πετούν γεράκια απ’ τις φωλιέςΤην τρομαγμένη μας ζωή να δουν εικόναΣαν τις παλιές αμαρτωλέςΠου δεν τους στάθηκε αγκαλιά ούτε κρυψώνα
Κάτω απ’ την άρρωστη βροχήΣτις εθνıκές των φορτηγών με τα ψυγείαΤο μαύρο λάδι απ’ την ψυχήΔεν καίει για κάτι που να μοιάζει μ’ ευλογία
Δι’ Ευχών των Αγίων ημώνΣτους ναούς των μεγάλων λυγμώνΔι’ Ευχών των Αγίων της γηςΟρατής και αοράτου πληγής
Δι’ Ευχών των Αγίων που κλαιςΠου μπορείς σ’ αγαπάω να λεςΔι’ Ευχών των Αγίων κι ΑείΜε Θεού πνοή
Κοιτάω τον ήλιο απ’ το βουνόΚι οι δυναμίτες της ψυχής μου σπαν’ την πέτραΠου εγώ να τρέξω ξεκινώΜες’ της παγκόσμιας λογικής τα πέντε μέτρα
Με χαραγμένα τ’ αρχικάΌνομα και αίμα και φυλή κι αρχαία τείχηΚαι μ’ ένα δέμα ελληνικάΘα γράψω, κόσμε, τους χρησμούς μου με το νύχι.
Δι’ Ευχών των Αγίων ημώνΣτους ναούς των μεγάλων λυγμώνΔι’ Ευχών των Αγίων της γηςΟρατής και αοράτου πληγής
Μουσική: Νίκος Αντύπας
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου