Το τραγούδι «Το ψωμί της ξενιτιάς» είναι ένα από τα πιο συγκινητικά έργα του ελληνικού λαϊκού ρεπερτορίου, που μιλά για τον πόνο και τη νοσταλγία του ανθρώπου που αναγκάζεται να φύγει από την πατρίδα του. Με λόγια απλά αλλά γεμάτα συναίσθημα, περιγράφει τη δυσκολία της ζωής του μετανάστη και τη θυσία που κρύβεται πίσω από το «ψωμί της ξενιτιάς». Η ερμηνεία του Στέλιου Καζαντζίδη γεμίζει το τραγούδι με αλήθεια και βάθος, κάνοντάς το διαχρονικό σύμβολο του καημού και της περηφάνιας της ελληνικής ψυχής.

 

Το ψωμί της ξενιτιάς, είναι πικρό

το νερό της θολό και το στρώμα σκληρό

Τα λεφτά που αποκτάς, τα βλαστημάς

υποφέρεις πονάς, την πατρίδα ζητάς

Κλέφτρα ξενιτιά, τα παλικάρια κλέβεις

μάγισσα κακιά, με τα λεφτά μαγεύεις

πάντα μ’ απονιά, χωρίζεις μάνες και παιδιά

Κάνε Παναγιά, η ξενιτιά να πάψει

κι άλλη μάνα πια, για χωρισμό μην κλάψει

κι όλα τα παιδιά, στο σπίτι τους να ‘ρθουν ξανά

Το ψωμί της ξενιτιάς, είναι ξερό

και με δάκρυ πικρό, το ‘χω βρέξει κι εγώ

πιο καλά στο φτωχικό, ψωμί κι ελιά

παρά χίλια καλά, στην σκληρή ξενιτιά

Κλέφτρα ξενιτιά, τα παλικάρια κλέβεις

μάγισσα κακιά, με τα λεφτά μαγεύεις

πάντα μ’ απονιά, χωρίζεις μάνες και παιδιά

Κάνε Παναγιά, η ξενιτιά να πάψει

κι άλλη μάνα πια, για χωρισμό μην κλάψει

κι όλα τα παιδιά, στο σπίτι τους να ‘ρθουν ξανά